Twijfel, onzekerheid, soms zelfs schuldgevoel - het is allemaal heel normaal. Veel mensen vragen zich af of ze hun vertrouwde thuis zullen missen, of ze hun zelfstandigheid verliezen, of ze zich wel goed zullen voelen tussen nieuwe gezichten. Het zijn bezorgdheden die we elke dag horen, en die we heel serieus nemen.
Maar achter die eerste angst schuilt vaak een onverwachte rust. Bewoners vertellen ons hoe opgelucht ze zijn dat ze niet meer alles alleen moeten doen, dat er altijd iemand in de buurt is die helpt, dat ze opnieuw structuur vinden, dat ze zich gezien en gedragen voelen. Een woonzorgcentrum kan een nieuwe vorm van thuis worden - eentje waar zorg, nabijheid en warmte vanzelfsprekend zijn.
Daarom laten we graag een van onze bewoonsters aan het woord. Haar verhaal toont hoe een moeilijke beslissing kan uitgroeien tot een plek waar je opnieuw tot jezelf komt, omringd door mensen die je met hart en ziel ondersteunen.
Naam: Odila
In het woonzorgcentrum sinds: 8 maart 2021
Over mijn leven vóór het woonzorgcentrum
Ik ben heel mijn leven kapster geweest, met mijn eigen zaak. Toen ik stopte, heb ik echt genoten van mijn pensioen: veel reizen, vaak naar de zee… heerlijk. Daarnaast was ik jarenlang actief in het bestuur van KAV en OKRA, eerst als secretaris en later als ondervoorzitter. Ik heb altijd graag tussen de mensen gestaan.
Hoe ik bij het zorgbedrijf terechtkwam
Na een val thuis belandde ik in het ziekenhuis. Nadien kon ik niet meteen terug naar huis, dus kwam ik eerst in het kortverblijf terecht. En eerlijk? Ik voelde me hier zó goed dat ik niet meer weg wilde. Het voelde meteen veilig en vertrouwd.
De overstap naar het woonzorgcentrum
Die overgang verliep verrassend vlot. De hoofdverpleegkundige ving me heel warm op, en ik voelde me vanaf het eerste moment op mijn gemak. Dat maakte de stap veel minder zwaar dan ik had gedacht.
Hoe ik me vandaag voel
Lichamelijk gaat het soms wat minder, maar dat hoort nu eenmaal bij het ouder worden. Ik doe mee met zoveel mogelijk activiteiten — het ene spreekt me wat meer aan dan het andere, maar dat is normaal. Op mijn kamer luister ik graag naar klassieke muziek en maak ik woordzoekers. De dagen gaan hier snel voorbij.
En het middageten? Dat is echt een hoogtepunt. Samen aan tafel zitten, een gezellige babbel… dat doet deugd.
Wat ik het mooiste vind aan mijn verblijf
De activiteiten, het samen zijn, het lachen en praten aan tafel… Ik verveel me hier nooit. Er is altijd wel iets te doen, en altijd iemand om een praatje mee te maken.
